Cmentarz żydowski w Mszanie Dolnej powstał zapewne już w XVIII w., jeszcze przed rejestracją oficjalnej gminy. Założono go na zboczu wzgórza, na południowy zachód od centrum miasta, przy drodze na Zakopane (obecnie ulica Zakopiańska), nad dzisiejszymi torami kolejowymi przy osiedlu Marki. Funkcjonował jako miejsce grzebalne do drugiej wojny światowej. Na terenie zdewastowanej w czasie okupacji nekropolii znajdują się groby masowe ofiar Zagłady. W jednym z nich pochowano 20 osób przywiezionych z Rabki i zamordowanych we wrześniu 1939 r. na „Zarybiu”, obok koryta rzeki Raby. Początkowo ofiary zostały pogrzebane w miejscu egzekucji, do przeniesienia ich zwłok na teren cmentarza zmuszono miejscową ludność żydowską. Na cmentarzu zakopywano również ofiary rozstrzeliwań mających miejsce na podwórzu Urzędu Gminy w lipcu i sierpniu 1942 roku. W wykopywanych na bieżąco grobach znajdują się ciała ok. 20 osób, m.in. Jankiela Turnera (l. 30) z Mszany Dolnej, 10 osób z rodziny Sessler, członkiń rodzin Langsam, Felicję Herz (l. 35) z Mszany Dolnej, dwie dziewczynki o nazwisku Hochmann (w wieku 5-12 lat), mężczyznę o nazwisku Weczer. 

Proces niszczenia cmentarza był kontynuowany po 1945 roku. Obecnie nekropolia zajmuje powierzchnię około 0,24 hektara. Jest mniejsza niż pierwotnie, bo po drugiej wojnie światowej na jej skrajnych fragmentach zbudowano drogę. Na cmentarzu zachowało się ok. 30 macew. Część z nich posiada dobrze zachowane reliefowe dekoracje w postaci wici roślinnej i przedstawień symbolicznych, charakterystycznych dla judaizmu, a także czytelne inskrypcje. Wewnętrzny układ przestrzenny nie jest czytelny.

W 1989 roku cmentarz w Mszanie Dolnej został wpisany do rejestru zabytków.
W 1991 roku z inicjatywy pochodzącego z Mszany Dolnej Leo Gatterera został odnowiony. Wzniesiono metalowy parkan z bramą oraz furtką. Obecnie właścicielem terenu jest Gmina Wyznaniowa Żydowska w Krakowie. W 2020 r. w ramach projektu “Punkty Odniesienia – oznakowanie 24 żydowskich grobów wojennych drewnianymi macewami” drewnianą macewą oznaczono miejsce grobu masowego.

Cmentarz wojenny z okresu I wojny światowej znajdujący się w mieście Mszana Dolna. Należy do okręgu X (Limanowa) Oddziału Grobów Wojennych C. i K. Komendantury Wojskowej w Krakowie. Jest jednym z 400 cmentarzy tego oddziału, z tego w okręgu limanowskim jest ich 36.

Zaprojektowany został przez austriackiego architekta Gustawa Ludwiga i wykonany jako oddzielna kwatera w górnym narożniku cmentarza parafialnego w Mszanie Dolnej. Ogrodzenie stanowi mur z kamienia łupanego. Wkomponowano w niego dwa duże betonowe krzyże z nałożonymi krzyżami żeliwnymi. Jeden z tych krzyży to jednoramienny krzyż łaciński, drugi to dwuramienny krzyż lotaryński. Wejście przez metalową, jednoskrzydłową furtkę ze stylizowanym krzyżem. Przez środek cmentarza do jednoramiennego krzyża prowadzi alejka wyłożona kostką brukową, jej część zajmuje nagrobek legionistów polskich z 1914 r. Pozostałe nagrobki rozmieszczono w narożnikach cmentarza. Są to betonowe stele z żeliwnymi krzyżami. Jest ich 5 rodzajów: o ściętych narożach z krzyżem maltańskim i wieńcem laurowym, o trójkątnym szczycie z krzyżem maltańskim i wieńcem laurowym, o trójkątnym szczycie z krzyżem lotaryńskim i wieńcem laurowym, o okrągłym szczycie z krzyżem maltańskim i wieńcem z liści dębu, o okrągłym szczycie z krzyżem lotaryńskim, Pod krzyżami na stelach umieszczono tabliczki z nazwiskami pochowanych żołnierzy.

Ponadto w kwaterze tego cmentarza są dwa nagrobki żołnierzy Wojska Polskiego z 1939 r. Mają postać mogił ziemnych, u szczytu których zamontowano krzyże łacińskie i kamienną płytę z napisem i emblematem Orderu Krzyża Grunwaldu. W 31 grobach pojedynczych i 2 zbiorowych pochowano 32 żołnierzy poległych podczas I wojny światowej, w tym: 20 żołnierzy armii austro-węgierskiej, 2 żołnierzy armii niemieckiej, 10 żołnierzy armii rosyjskiej.

Ponadto pochowano legionistę polskiego z 1914 r. i 5 żołnierzy polskich poległych we wrześniu 1939 r . Zidentyfikowano 33 żołnierzy, niezidentyfikowano 5 (2 z armii austro-węgierskiej i 3 z armii rosyjskiej).

Ścieżka rowerowa i plaża miejska w Mszanie Dolnej to nowe miejsca z rekreacyjnym potencjałem. Ścieżka oficjalnie została oddana do użytku pod koniec 2019 roku. Okazała się idealnym miejscem na wypoczynek, nie tylko dla mieszkańców Mszany, z daleka od głównej komunikacyjnej arterii miasta jest wytchnieniem wśród zieleni i wody. Ścieżka biegnie wzdłuż rzeki Mszanki, rozpoczynając swoją trasę przy zielonych terenach tuż za Zespołem Szkół Techniczno-Informatycznych. Mieszkańcy określają to miejsce jako „stare kampingi”, gdyż tutaj w otoczeniu rzeki znajdowały się domki letniskowe, do których w czasach ich świetności przyjeżdżali letnicy, głównie z Krakowa i Nowej Huty. Na ścieżkę rowerową najlepiej dotrzeć przez ulicę Tolińskiego, jej początek wyznaczony jest miejscem z dwoma ławostołami i stojakiem na rowery. Cała trasa tam i z powrotem to ok. 4 km,  z charakterystyczną pętlą w okolicy ujścia Mszanki do Raby. Tam również wyznaczone są miejsca odpoczynku, warto jednak podkreślić, że plany kontynuacji ścieżki związane są z połączeniem jej z trasą VELO Raba, biegnącą od Myślenic, jak również w przeciwnym kierunku, do Rabki Zdroju w dwoma rozwiązaniami: wzdłuż Raby lub wzdłuż Porębianki. Zimą, jeśli sprzyjają odpowiednie warunki, na trasie ścieżki rowerowej wyznaczane są ślady do narciarstwa biegowego.

Plaża miejska powstała w 2017 roku, był to kompleks boisk do siatkówki plażowej i miejsc wysypanych piaskiem by swobodnie rozłożyć sprzęt do rekreacji: leżaki i parasole.

Miejsce to jest ogrodzone, z dwoma wymiarowymi boiskami i trybunami dla publiczności, zamontowane są piłkochwyty, w wakacje TKKF „Lubogoszcz” organizuje Turniej Siatkówki Plażowej, który jest eliminacją do zawodów na poziomie małopolskim. Zapewniona dostępność boisk sprawia, że zainteresowanie jest spore. To również jedno z miejsc z dostępem do darmowego internetu.

Bike Park Kasina, znajdujący się na terenie stacji narciarskiej Kasina Ski & Bike Park, to największy park rowerowy w Polsce! Miejscówka bardzo ceniona w środowisku, prawdziwa mekka downhill’owców. Znajduje się tutaj aż 9 zróżnicowanych tras rowerowych o łącznej długości ponad 17 kilometrów! Znajdziesz tutaj trasy zielone, niebieskie, czerwone, a nawet czarną, na której skocznie wymuszają lot od 5 do 25 metrów!

Na terenie Bike Parku funkcjonuje wypożyczalnia z wieloma topowymi modelami rowerów, serwisem oraz sklepem. W Kasinie również czekają doświadczeni instruktorzy, którzy sprawią, że zakochasz się w kolarstwie grawitacyjnym. To zdecydowanie miejsce dla wymagających.

Na terenie Bike Parku znajdziesz: Arenę Młodego Rowerzysty (z pumptrackiem i placem zabaw), Wypożyczalnię rowerów, Myjkę rowerową, Restaurację i Bistro, Sklep rowerowy, Szkołę rowerową, Serwis rowerowy, Duży, bezpłatny parking, Ofertę dla dzieci

Pomnik  znajduje się na przysiółku „Mogiła” w Kasinie Wielkiej. Poświęcony jest  żołnierzom, którzy zginęli  4 września 1939 roku w walkach o Kasinę Wielką. 

We wrześniu 1939 r. 121 kompania czołgów lekkich wchodziła w skład 10 Brygady Kawalerii. Etatowo kompania miała 16 czołgów „Vickers E” (w tym 10 jednowieżowych).

1 IX kompania przejechała z Krakowa przez Myślenice – Pcim do Lubnia, a następnie do Krzeczowa, stanowiąc odwód brygady w czasie walk o Wysoką (1-2 IX). Chrzest bojowy miał miejsce 3 IX, kiedy to „Vickersy” zostały skierowane do kontrataku w rejonie Lubonia Małego, którędy na skrzydło broniącego rejonu Naprawy 10 psk zaczęli przenikać strzelcy górscy. Niemcy nie posiadali dział przeciwpancernych i dali nogę na sam widok czołgów, pozostawiając na stanowiskach broń, zabraną przez towarzyszący natarciu czołgów 1 szwadron 10 psk.

Z powodu zagrożenia korytarza Rabka – Mszana – Tymbark, nocą 3/4 IX płk Maczek przerzucił gros brygady, w tym kompanie czołgów (bez plutonu TKS) w rejon wzgórz na północ od Kasiny Wielkiej. O świcie rozpoczęła się tu jedna z bardziej znanych bitew na południu. Po stwierdzeniu na wzgórzach na południe od Kasiny czołgów i samochodów pancernych przeciwnika, do walki skierowano „Vickersy” oraz tankietki ze 101 kompanii czołgów lekkich (pluton) oraz działającej na tym odcinku 61 kompanii czołgów rozpoznawczych z odwodu Armii „Kraków”. Zniszczono 3 niemieckie czołgi i 2 samochody pancerne. Niemcy (ich trzon stanowił I/138 pułk strzelców górskich) podciągnęli większe siły, działa przeciwpancerne i zatrzymali natarcie, a następnie kontratakowali. W czasie odwrotu siły polskie straciły 2 „Vickersy” (uszkodzone i porzucone z niemożności ewakuacji) oraz – wg źródeł – kilka tankietek. Z wieży jednego z czołgów zrobiono później pomnik.

5 IX „Vickersy” stanowiły odwód brygady w rejonie Dobczyc, wspierając obronę 24 p.uł. pod Wiśniową (gdzie nacierały 2-3 bataliony 3 Dywizji Górskiej), a także interweniując (bez kontaktu z nieprzyjacielem) na zagrożonym odcinku łapanowskim i myślenickim. Po południu kompania otrzymała rozkaz przejścia w rejon m. Kopaliny, jako odwód brygady broniącej podejść do Nowego Wiśnicza. (Źródło: http://odkrywca.pl)

Wieżyczkę czołgu „Vickers” wykorzystał Stanisław Dobrowolski – miejscowy artysta- przy budowie pomnika na przysiółku „Mogiła” w Kasinie Wielkiej.

Kudłoński Baca lub Skamieniały Baca to wysoki na kilkanaście metrów ostaniec na północnych zboczach Kudłonia w Gorcach. Znajduje się w Gorczańskim Parku Narodowym, w obrębie wsi Lubomierz w gminie Mszana Dolna.

Zbudowany jest z odpornych na wietrzenie gruboławicowych piaskowców i zlepieńców. Znajduje się w lesie, tuż przy czarnym szlaku turystycznym z Lubomierza na szczyt Kudłonia (1274 m), poniżej Polany Kudłoń, już na obszarze Gorczańskiego Parku Narodowego. Silne wichury w 2004 r. przerzedziły sporo las, przez co skała jest dobrze eksponowana.

W spękaniach skały licznie zakwita dzwonek wąskolistny, znaleźć też można skalnicę gronkową, która ma w tej okolicy jedyne stanowiska w Gorcach.

Ze skałą tą związana jest legenda, według której jest ona skamieniałym bacą, który niegdyś gospodarował na gorczańskich polanach. Był to jednak zły człowiek – źle traktował swoich juhasów i honielników, a także oszukiwał na serze gospodarzy, których owce wypasał. Inna wersja (przytaczana przez ludowego gawędziarza z Koniny) mówi, że kamień tam postawił diabeł chcący zniszczyć kościół w Lubomierzu.

Oprócz Bacy Kudłońskiego na zboczach Kudłonia znajduje się jeszcze wiele innych mniej wybitnych wychodni skalnych i ostańców.

Budynek stacji pochodzi z XIX wieku i jest najwyżej położoną czynną stacją kolejową w naszym kraju. Jako stacja kolejowa został on oddany w roku 1884 stanowiąc część Galicyjskiej Kolei Transwersalnej na trasie z Czadcy do Husiatyna. Przystanek osobowy zbudowany został w stylu neorenesansowym i do dnia dzisiejszego zachował on swój historyczny charakter. Na odcinku parterowym znajdowały się poczekalnie dla pasażerów, stanowiska kasowe i pomieszczenia zwiadowcy stacji i dyżurnego ruchu, na piętrze natomiast mieszkania służbowe dla personelu PKP.

Urokliwość stacji i bliskość skansenu kolejowego w Chabówce sprawiają, że chętnie pojawiają się tu znani reżyserzy filmowi. Kręcone były tu sceny do filmów takich, jak „Lista Schindlera”, „Katyń”, „Boże skrawki” czy „Szatan z siódmej klasy”. W ostatnim czasie stacja stanowiła plener dla historycznego serialu „Szpiedzy w Warszawie” a także do filmu „Piłsudski”.

Obok zlokalizowana jest Stacja Narciarska Śnieżnica w Kasinie Wielkiej z krzesełkowym wyciągiem narciarskim, na potrzeby której na terenie przystanku kolejowego w zimie tworzony jest parking dla samochodów.

Aktualnie budynek dworca kolejowego w Kasinie Wielkiej zaaranżowany został na 5 komfortowych, w pełni wyposażonych apartamentów 2-4 osobowych. Z okiennic budynku rozpościera się zapierający dech w piersiach widok na stok narciarski i okoliczne szczyty. To doskonałe miejsce zarówno dla tych, którym zależy na błogim relaksie w ciszy, pośród beskidzkich krajobrazów, jak i tych, którzy preferują aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu.

W okresie wakacyjnym do Stacji Kasina kursują jedyne w swoim rodzaju pociągi retro z Chabówki, które są gratką nie tylko dla miłośników kolejnictwa, lecz wszystkich pasjonatów podróży. Poza wyprawami historycznym składem, turyści zwiedzić mogą również najciekawsze miejsca w okolicy oraz wziąć udział w plenerowych piknikach. Obiekt zlokalizowany jest zaledwie 50 metrów od wyciągu narciarskiego Kasina-ski.

Jej budowę rozpoczął w 1831r.Szymon Dziedzina, a zakończyła jego żona Barbara. Jest to świątynia murowana. Opiekę nad nią sprawują duchowni z pobliskiej parafii w Mszanie Dolnej. Wewnątrz znajdują się m.in.: figura św. Barbary, posąg św. Wojciecha i zabytkowy krucyfiks oraz chrzcielnica.

Na ścianie budynku umieszczona jest pamiątkowa tablica następującej treści: „Kaplica ku czci św. Barbary ufundowana przez Szymona Dziedzinę z żoną i synem Janem i powtórnym mężem Maciejem Wojtyczką. Ukończona została w 1833; kaplice odrestaurowano 1993 staraniem miejscowego proboszcza z wydatnym udziałem rodziny fundatorów kaplicy i całej parafii”.

4 grudnia 2013r. podczas corocznej Mszy św. obok kaplicy odsłonięty został obelisk upamiętniający pobyt papieża Jana Pawła II w tym miejscu. Inicjatywę w tej sprawie podjęli mieszkańcy  Łostówki, prezes Fundacji „Szlaki Papieskie”, Urszula Własiuk oraz proboszcza parafii p.w. Św. Michała Archanioła w Mszanie Dolnej, ks. Jerzego Raźnego, na terenie której znajduje się kaplica św. Barbary. Zwiedzanie obiektu po wcześniejszym uzgodnieniu terminu z opiekunami kaplicy.

Drewniana świątynia rzymskokatolicka w miejscowości Lubomierz, pełniąca funkcję kościoła parafialnego miejscowej parafii. Kościół stoi na niewielkim wzniesieniu, po południowej stronie drogi łączącej Zabrzeż z Mszaną Dolną, przy czarnym szlaku na Kudłoń.

Mieszkańcy Lubomierza od dawna starali się o własną świątynię, gdyż mieli problemy z dotarciem do odległego kościoła w Niedźwiedziu. Doczekali się własnej kaplicy w 1844. Była to niewielka świątynia, niewystarczająca dla potrzeb szybko rozwijającej się wsi, a w dodatku zbudowana w miejscu narażonym na podmywanie przez rzekę. Dlatego została rozebrana po wybudowaniu nowego kościoła. Obecnie w miejscu gdzie stała kaplica stoi figura Matki Bożej Niepokalanej.

Kamień węgielny pod budowę nowej świątyni poświęcony został 8 września 1913 i w tym samym roku rozpoczęto prace budowlane. Kościół został poświęcony 15 sierpnia 1914 i otrzymał wezwanie Opieki św. Józefa, które w 1956 zmieniono na św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny.

Kolejne lata przyniosły remonty i przebudowy, które w znacznym stopniu zmieniły bryłę kościoła, początkowo składającego się jedynie z nawy i prezbiterium. w latach 1934-1936 dobudowano wieżę. W 1952 poprawiono konstrukcję, wzmocniono walącą się wieżę, wymieniono okna i dokonano restauracji wyposażenia kościoła. W 1967 wybudowano ołtarz soborowy (przodem do wiernych) a miejscowy stolarz Władysław Jarosik wykonał nową ambonę, chrzcielnicę i kredensję.

Kościół w Lubomierzu jest orientowany, czyli z głównym ołtarzem zwróconym w kierunku wschodnim. Nawa zbudowana jest w konstrukcji zrębowej, a góruje nad nią nowsza wieża konstrukcji słupowej. Niskie, zamknięte wielobocznie prezbiterium otacza przydaszek kryty blachą. Do głównej bryły kościoła przylegają od północy kruchta i zakrystia.

Wnętrze kościoła sklepione jest kolebkowo. Strop zdobi boazeria ułożona w dekoracyjną jodełkę. Większość wyposażenia pochodzi z lat 70. XX wieku i wykonana jest z drewna w stylu neobarokowym. W ołtarzu głównym znajduje się drewniana figura Matki Bożej z Dzieciątkiem. Na jej zasuwie umieszczono wizerunek patrona parafii św. Józefa z Jezusem na ręku. W latach 1968-1993 w ołtarzu tym znajdowała się cenna i otoczona kultem ikona, uratowana przez Franciszkanów ze zrujnowanej cerkwi bizantyjsko-ukraińskiej w Kalwarii Pacławskiej. Ikona ta, znana jako „Matka Boża Królowa Gorców” została 29 czerwca 1993 przekazana do cerkwi archikatedralnej pod wezwaniem Jana Chrzciciela w Przemyślu.

Ołtarze boczne to ołtarz św. Antoniego Padewskiego, ołtarz z figurą Serca Pana Jezusa.

Cmentarz położony jest nieopodal stacji PKP, gdzie uwagę przykuwają: murowany kurhan z miejscowego kamienia oraz nagrobki kamienne z tablicami metalowymi i nazwiskami poległych żołnierzy austriackich. Żołnierze ci oddali życie podczas działań wojennych, które rozgrywały się w czasie I wojny światowej w pobliżu stacji kolejowej. Z przekazu ustnego świadków ówczesnego zdarzenia można stwierdzić, że podczas walk, jakie toczyły się w Kasinie Wielkiej pomiędzy wojskiem: austriackim (w skład którego wchodzili również Czesi, Węgrzy, Polacy) wspomaganym przez oddziały niemieckie, a rosyjskim, zginęło wielu żołnierzy koalicji austro – węgierskiej (żołnierze ci polegli w dniach 4-6 grudnia 1914 roku). Boje na terenie wioski odznaczały się niezwykłą zaciętością, a wzajemne ostrzeliwanie pozycji trwało ponad miesiąc. Wśród ludności cywilnej nie było ofiar, ponieważ mieszkańcy opuścili teren walk, kryjąc się ze swym ocalałym dobytkiem ruchomym po okolicznych lasach. Wioska poniosła jednak duże straty gospodarcze w postaci bydła, zboża i ziemniaków do tego stopnia, że w okresie wiosennym mieszkańcy nie mieli czym obsiać swoich pól, wiec przednówek był bardzo dotkliwy. Wielu mieszkańców Kasiny Wielkiej zaangażowanych w działania wojenne na różnych frontach nie wróciło z wojny, ginąc w rozlicznych miejscach walk i potyczek, natomiast część z nich powróciła jako inwalidzi. Można zatem rzec, że przelana i oddana krew Kasinian i Polaków to wielka ofiara, ogromna cena, jaką zapłacono za wolność ojczyzny.

Żołnierze, którzy zginęli w czasie działań wojennych w boju o Kasinę pochowani zostali nieopodal stacji PKP, gdzie dla ich uczczenia wybudowano po wojnie pomnik oraz nagrobki. Cmentarz ogrodzono murem kamiennym oraz częściowo prętami metalowymi; jest on więc dobrze utrzymany, a opiekę nad nim sprawuje Zespół Placówek Oświatowych w Kasinie Wielkiej, co jest dla młodego pokolenia dodatkowa lekcją historii o I wojnie światowej i wydarzeniach, jakie miały miejsce na terenie Kasiny Wielkiej.

Ten niewielki (110 m2) cmentarz znajduje się we wschodniej części miejscowości Kasina Wielka, obok stacji kolejowej, na zachodnim stoku Śnieżnicy.

Ma kształt kwadratu. Pośrodku znajduje się pomnik,w formie obelisku, wykonany z kamienia. Wokół niego ułożone są symetrycznie groby. Cmentarz jest ogrodzony i obsadzony dookoła brzozami.

Pochowano na nim 20 żołnierzy austro-węgierskich oraz 1 żołnierza niemieckiego, poległych w grudniu 1914 r.